DE LEVENSLESSEN VAN ED: ALS HET GOED VOELT IS HET GOED

Ed - Team Heartbeats

Op Texel gaat mijn grootste fan genieten van de overkant. Sterven klinkt zo zwaar, dat was het leven voor Ed ook niet dus ik zie niet in waarom de dood dat wel zou zijn. Ik wil je graag iets vertellen over Ed en waarom ik hem bewust als fan bewonder.

Ik was namelijk de grootste fan van Ed. Dat heb ik hem nooit verteld trouwens, maar dat was bij hem ook nooit nodig. Maar het is een beetje alsof één van je helden, waar je enorm tegenop kijkt, vertelt dat die juist jou krachtig vindt. Schoorvoetend geneerde ik mij dan een beetje. Wie kan er het hardste ik ben fan van jou roepen, dacht ik dan?  Zo ging het ook bij Ed. Ik was gegeneerd trots elke keer dat ik hoorde dat hij even aan me had gedacht, terwijl ik hetzelfde deed.

Wie is Ed? Dat is geen goede vraag. Wat is Ed is een betere vraag, en dat zal ik je proberen uit te leggen in de drie levenslessen die ik van hem mee neem. Wellicht leer je wat hem, misschien ook niet. Ik kan je één ding beloven, Ed slaapt er niet slechter van. En ja, galgen-humor, daar kan’ie wel wat mee. Overigens praat ik graag in de tegenwoordige tijd als we het over de doden hebben.

Vandaag dinsdag krijgt die een feestje, zijn eigen día de los Muertos in zijn eigen discotheek ‘the question’ op het eiland.

Les 1. Ik kwam ooit eens aan op Texel en toen was het goed. Einde les één. Ed is de belichaming van als het goed voelt is het goed. Dat is de belangrijkste les die ik van Ed geleerd heb. Als het goed voelt is het goed. Punt. Ed is de vader van goede vriendin en zakenpartner Danielle inclusief tweelingzus Marlene en schoonvader van goede vriend Peer. Drie belangrijke mensen in mijn leven. En een groot gedeelte van hun leven speelde zich dus ook op Texel af. Peer was denk ik net zo verbaasd als ik, over de ogenschijnlijk bijzondere, liefdevolle en enigszins wereldvreemde familie toen we voor het eerst te maken kregen met een Stiekema syndroom. Een vreemd fenomeen waarvan ik merk dat het kiezen van de juiste woorden een uitdaging is. Toen ik bij Peer en Daan, voor mijn ongeluk kwam wonen, diep ongelukkig, moest ik dus ook mee naar de geboortegrond; Texel. En daar was Ed inclusief Aadje, de meer dan wederhelft die enkele jaren geleden al besloot dat het genoeg was. En daar was dus alles goed, terwijl ik mezelf niet goed genoeg vond. Ed is niet bijzonder. De rest van de wereld is gek

.Alsof de natuurwetten en de maatschappelijke afspraken gewoon niet van toepassing waren op deze familie. Nou hoor ik je denken; alles Texelaren zijn wat wereldvreemd, dat klopt. Ik beloof je, dit heeft daar echter niets mee te maken. Ze deden gewoon niet mee in de “ratrace” die wij het leven noemen. Het huis was één volgepropt museum, waar je je ,gek genoeg, na 5 minuten thuis voelde. Binnen 10 minuten had je minimaal 3 wijze lessen geleerd, verpakt in vaak bijzonder geestige verhalen. Je hele systeem gaf signalen af dat het niet klopte, dat het anders wat er allemaal gebeurde en toch genoot je van verhaal 4.

Later was het na vele glazen alcohol tijd voor verhaal 121 en ging je slapen. Meestal in hun huis. Ooit begonnen Ed en Aadje een succesvolle discotheek waar alle sterren van Nederland kwamen optreden. Overigens was dit meer een opvoedkamp, AA club, afkickkliniek, psychologenpraktijk, moeilijk opvoedbare kinderen school, relatietherapie cursus en levenslessenhuis in één. Zonder daar overigens een logo aan te hangen; zo ging het gewoon met iedereen die in aanraking kwam met deze malle eilanders. Als je mee deed, mee feestte of mee praatte dan deed je 100% mee. Belazerde je Ed, jezelf of een ander? Dan deed je niet meer mee en was je ook nooit meer welkom. Zo simpel is het.

Les 2. Ed vertelde me ooit; “Niet gehinderd door enige vorm van kennis begonnen we gewoon.” Hij wist toen nog niet dat die mij daarmee zijn belangrijkste levensles meegaf. Voelt het goed? Gewoon doen. Cintha, de eerste dochter, deed al 18 (verzin ik) jaar mee in de zaak toen er ineens een tweeling op de proppen kwam. Lees; Danielle en Marlene. Niet gepland, dat gebeurde gewoon en zo zaten ze met een bomvolle discotheek en een tweeling van een paar weken oud. Lang leve Cintha, die al haar moedergevoelens uitte op het kleine spul. (Overigens doet ze dat nog steeds en we verdenken haar ervan dat ze dit nog steeds doet voor 50% van de Texelse populatie) Want ja, dat moet wel als Ed en Aadje elke avond tot 5 uur in hun eigen zaak zijn en tot de middag slapen.

Kindermishandeling? Juist niet. Dit ging uiterst liefdevol; de tweeling ging gewoon mee in het leven. Alleen anders. Je kreeg een dak boven je hoofd, als je in de shit zat mocht je altijd thuis komen en voor de rest red je je maar.  Als je het aan Daan vraagt zijn het nooit echt ouders geweest, maar wel de meest bijzondere en liefdevolle mensen ooit. Daan en Marlene en Cintha heb ik dus altijd al positief raar gevonden. Ze doen en zeggen dus ook dingen die anderen gewoonweg niet kunnen verzinnen. Waarom? Als het goed voelt is het goed, niet gehinderd door kennis (dat is les één en twee samen). Dat allemaal door een onorthodoxe opvoeding op een eiland, die een buitenstaander als afstandelijk zou kunnen beschouwen, maar onvoorwaardelijk liefdevol was. Alleen anders.

Heel anders. Zo hebben ze een soort van moeilijk opvoedbare kinderen in huis en ook weer niet. Woont de tweeling nog samen met hun gezinnen in één huis. Bouwen ze bedrijven samen en waar de één alles voelt is de slagkracht bij de andere groter dan ik ooit heb gezien. Praten ze over opgevoed worden door de badmeester van Texel (en vast ook ontmaagd) Once your in you’re in! Zo is het met de Stiekema’s.

Kleine berichten van Cintha, onvoorwaardelijk liefde van de tweeling en Ed en Aadje die op een afstandje altijd meegingen in al mijn avonturen. Het is gewoon anders. Zo anders dan wij; de rest van de wereld. Ik kan daar jaloersmakend naar kijken. Gewoon 100% jezelf blijven, ondanks dat de wereld razendsnel verandert.

Zo kochten ze een aftands zeiljacht van 70 jaar oud om te overwinteren in Spanje. Dat het ding nog dreef was al een wonder, maar het had een ziel, doordat er met zoveel liefde werd geleefd. Alles bij Ed zat met touwtjes en eigengemaakte kabeltjes aan elkaar, maar het een ziel. Net als de discotheek, net als het huis, net als het gezin. Ed was groot. Heel groot. Ik schat een goede 150 vrolijke kilo’s samen gepropt in zijn boeddha-achtige lichaam. Waarom?

Les 3. Omdat zijn enorme hart een groot lichaam nodig had om onvoorwaardelijk lief te hebben. Ik vergeet nooit dat hij op de fiets een gedicht kwam brengen, net na mijn dwarslaesie op de bruiloft van Peer en Daan. Iedereen was stomverbaasd. Ik om het liefdevolle gebaar, Danielle omdat hij al 20 jaar niet meer had gefietst, Peer omdat de fiets het hield. Dat is Ed.

Op feestjes kon ik de hele avond bij hem hangen. Gewoon luisteren en gieren en stiekem leren. In zijn laatste jaren, alleen zonder Aadje, kwamen er mensen uit alle hoeken en gaten voor Ed zorgen. Waarom? Omdat hij dat op zijn manier zijn hele leven voor anderen had gedaan, maar niet zomaar. Hij maakte ook direct een onuitwisbare indruk zodat hij nooit vergeten werd. Dit mag je vragen aan de medewerkers van de discotheek, zelfs aan de gasten, aan vrienden, familie en aan mij. Dit kon een goed gesprek zijn geweest, onderdak aan zij die dat nodig hadden, geld of liefde. Vaak allemaal tegelijk.  

Zo kwam een jongeman van 28 die niet gelukkig was in een bijzondere periode van zijn leven op Texel. Ik vergeet het nooit. Aadje en Ed zou ik geen stuiver geven op straat, het huis was een zooitje; hoe ze met elkaar omgingen ook. Iedereen rookte als een ketter, drank en eten in overvloed en niemand die dit gek vond? Als snel leerde ik dat het een plek was waar ik 100% mezelf mocht zijn. Daar leerde ik, dat het niet goed hoeft te gaan want het is al goed. Dat anders zijn mag en juist heel fijn is. Dat er geen route naar succes bestaat, ook dat is er altijd al. Dit alles zonder dat het ooit uitgesproken is. En dat allemaal in een oud volgepakt huisje op Texel. Ik denk er met zoveel dankbaarheid en liefde aan terug. Ik ben blij dat ik zo’n belangrijke leraar in mijn leven heb mogen hebben.

Ed, dankjewel. Moge het een mooie nieuwe reis zijn. Ik wens je goede wind, een behouden vaart en heel, heel, heel veel liefde.

Niek

Niek van den Adel spreker Team Heartbeats festival

Niek van den Adel

Founder & de gamechanger 

Ben je geïnspireerd geraakt door het verhaal van Niek of ben je benieuwd wat Team Heartbeats voor jouw kan betekenen? Stuur ons dan gerust een berichtje! 

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on linkedin
Share on email