The day after…my dad’s funeral

The Resilience Road met Marlene

Een van de goede adviezen van mijn lieve vriend (en teamgenoot bij Team Heartbeats) Niek, is om te gaan schrijven als het moeilijk is. In the head of the moment…

Ik denk dat ik nu een van mijn moeilijkste dagen van mijn leven heb. Nee ik denk het niet alleen, ik weet het zeker. Gister heb ik mijn vader begraven. Ik hoorde al bij de groep die één van zijn ouders was verloren, laten we het groep 1 noemen. Best veel vrienden om me heen behoren al tot die groep. Nu behoor ik tot een van de weinige die ze allebei kwijt is, groep 2. Ik ben wees.
Het mooie is, dat wees zijn doet me dus echt helemaal niets. Zoals m’n zus aanhaalde in haar speech. Ik ben niet alleen, ik ben al- een. Ik ben niet voor niets met alle mooie en minder mooie eigenschappen van m’n ouders in m’n DNA opgegroeid van waar een mooi sausje overheen is gekomen van mijn eigen karakter en eigenschappen. Ik besta uit deze twee mensen. Het mooiste cadeau hebben ze gegeven tijdens mijn geboorte. Ze hebben mij op de wereld gezet. De rest was bonusmateriaal. In mijn geval heeft dat 38 jaar mogen duren.

Ik hoop dat wanneer je dit leest, je nog in de gelukkige positie bent dat je ouders nog leven. En als ze nog leven, dat het dan goed met ze gaat. Dat ze nog goed bij geest en zo goed als gezond zijn. Dat de relatie die je hebt met hen goed is. Of op zijn minst oké voor jezelf.

Dat betekent dat je er dus (nog) niet bij hoort. We willen altijd ergens bij horen. Zo zijn we gemaakt, bij deze groep hoor je vast met liefde niet.

Groep 1
2,5 jaar geleden startte mijn deelname aan groep 1. Mijn moeder overleed na 5 jaar ziek te zijn geweest. Ze kreeg eerst longkanker, overwon dat (in hoeverre dat een overwinning kan zijn) en ging vervolgens hard achteruit aan de bijwerkingen van de bestralingen. Ze ontwikkelde alzheimer en werd dement. Uiteindelijk overleed ze aan een longontsteking tijdens een griepgolf. Godzijdank. Als je het mij vraagt is griep niet altijd vervelend. Want dement; dat was hetgeen wat ze absoluut NIET wilde worden. Hoe vaak ze wel niet heeft gezegd, ver voor de ziekteperiode; als ik dement wordt dan trek je de stekker er maar uit. Wist ik veel dat je daar dan helemaal niets meer over te zeggen hebt… vreselijk is dat! Dus gelukkig kwam er een stevige griep voorbij die haar het leven kostte. Ze heeft tot dat moment thuis kunnen wonen. Een wens die allebei mijn ouders hadden. Dat is met veel hulp gelukt.

Het eerste jaar na mijn moeders overlijden was pittig. Je hersenen werken eigenlijk net als tijdens een zwangerschap of een burn-out. Je vergeet alles, bent met vlagen hyper alert en vergeet ook dingen echt volledig. Een staat die ik helaas al 7 jaar bijna continu bezit. Alle eerste keren komen een keer voorbij. Je bent echt niet altijd verdrietig. Best vaak niet zelfs, maar soms overviel het mij( ik kan niet voor een ander spreken) en dan was het er in vol ornaat, op de meest onverwachte momenten, als een bliksem. Ik heb heel bewust ruimte gemaakt om te rouwen, gehuild, rust gepakt, therapie gevolgd. Alles om die emoties uit mijn systeem te krijgen en verder te kunnen.

En die enorme kater, die steen in je maag als je wakker wordt en je jezelf realiseert wat er is gebeurd. “This pain is SO REAL” hoorde ik afgelopen week in het nummer ‘ immortal’ En dat is het inderdaad. Vergelijk het met een enorme kater na je ergste liefdesverdriet, met nog wat schepjes er bovenop. Die kater heb ik vandaag.

Misschien behoor jij tot groep 1 en heb je het nooit zo ervaren. Dat kan natuurlijk ook heel goed. Ik spreek uit eigen ervaring. Niet onderbouwd door, of verdiept in enig wetenschappelijk bewijs.

Groep 2
En dan behoor je opeens tot groep 2. Heb je geen ouders meer.

Mijn vader was al 20 jaar niet gezond. Dus wat bij mijn moeder 5 jaar duurde, heeft bij hem 20 jaar geduurd. Iedere keer dat ik afscheid van hem nam voelde het alsof het de laatste keer was. Dat betekent dus ook dat een heel groot deel van de rouw toen al begon. En 20 jaar heeft geduurd.
Misschien is dat de reden dat het bij mij nu een stuk rustiger voelt. Want de zorg, die ik iedere dag met mij meedroeg over mijn vader, die is weg. Mijn telefoon op de slaapstand, zodat ik hem kon horen als het nodig was. Het hoeft niet meer. Als ik wil en de kids het toe laten, kan ik nu rustig slapen.

Wat ik me nu pas realiseer nu ik tot groep 2 behoor, is dat ik destijds het ontzettend heftig vond om het verdriet bij mijn vader te zien. Om hem alleen achter te laten. Ergens voelt het ook fijn dat ik dat leed nu niet meer hoef te zien.

En daar sta ik nu. Want jezus, wat ben ik moe! Niet te doen. Alsof ik een week heb doorgehaald. Al heb ik geen idee hoe dat voelt, want dat heb ik nooit gedaan. Maar toch… extreem moe. En dan in de ochtend, nog vóór de kinderen wakker worden, omdat ik niet meer kan slapen. Ik weet dat dat spoedig weer verdwijnt als de adrenaline afneemt.

En mocht je nu nog steeds lezen en dit gebeurd nu in je vriendenkring of bij naasten; de dag na de begrafenis heb je de steun het hardste nodig. En alle 52 weken erna. Minimaal. Denk niet; het is nu wel even geleden, dus het zal wel niet meer spelen. Of nog erger; laat ik er maar niet over beginnen. Als iemand er niet over wil praten, dan zegt diegene dat wel. En BEL. Als iemand niet wil opnemen, spreek een berichtje in in plaats van alleen gecondoleerd of sterkte. Stuur een mooie herinnering, of een mooie liedje, of een foto. Iets wat je herinnert aan diegene. Dat raakt direct in het hart. En daar houd ik van!

Verder vind ik groep 2 tot nu toe vooral veel gedoe, met het huis leeghalen als grootste bottleneck. Ik hoop dat ik over een jaar mijn ervaring over groep 2 met je kan delen. Tot die tijd leef ik in het moment. Is mijn lichaam en geest gemaakt om dit aan te kunnen, houden mijn kinderen en de structuur die zij nodig hebben me op de been, samen met de vele knuffels, de partner waar ik tegenaan kan kruipen en de liefde die ik toegestuurd krijg. En kijk ik er naar uit om over een paar weken weer aan het werk te gaan. Ik neem me voor eerst even wat rust te nemen.

Want uiteindelijk hoort het zo te gaan. Gaan je ouders eerst. Behoor ik tot die gelukkige waarbij dat het geval is. Hoop ik dat het nog heel lang duurt, of dat ik pas over een hele lange tijd, of zelfs nooit meer, kan schrijven over groep 3 of 4.

Wat dat ook mogen zijn….

Herken jij jezelf in mijn verhaal en ben je op zoek naar een manier om hiermee om te gaan? Doe dan nu mee met The Resilience Road, schrijf je hier in en begin meteen online!
Voor meer info over wat wij voor jou en jouw team kunnen betekenen, neem dan gerust contact met ons op.

Marlene

Marlene

Marlene Hemelaar Stiekema

Gedragsveranderaar

Ben je geïnspireerd geraakt door het verhaal van Marlene en benieuwd je benieuwd wat The Resilience Road van Team Heartbeats voor jouw kan betekenen? Stuur ons dan gerust een berichtje! 

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on linkedin
Share on email